در هر جایی که از همه چیز ناامید می‌شویم، اگر یک نور روشن و کورسوی امید وجود داشته باشد، بدون شک مقصدمان باید آستان حضرت حسین (ع) باشد.

خود حضرت حسین (ع) کشتی نجات تمام امت است و هر کس که او را پس بزند، در حقیقت حضرت حسین (ع) است که ما را به سمت نجات هدایت می‌کند.

او ما را رها نمی‌کند، اما اگر ما او را به درستی ارزیابی نکنیم و عظمت و حقیقت او را درک نکنیم، ممکن است ما او را رها کنیم - همانطور که در گذشته انجام دادیم. اما باز هم، فرزندان دین هستند که دست ما را می‌گیرند و خود را به ما معرفی می‌کنند از طریق زیارت‌نامه‌هایشان. و چقدر زیباست که در زیارت آنها، عظمت و حاجتمندی خود را به خوبی درک کنیم و احساس ارتباط و همبستگی کنیم؛ تا جایی که به اندازه‌ای از آنها پرسنل شویم و وارد خانه و قلمرو آنها بشویم.

بدون شک، زیارت عاشورا یکی از کلیدهای ورود به این قلمروی پر نور و شاداب است - با شرط آنکه سلام‌هایمان به حضرت امام حسین (ع) روزمره نشود، بلکه با شناخت و عقلانیت به سوی او نزدیک شویم.

استاد علی صفایی حائری در کتاب "خون خدا" این پشتوانه را برای ما فراهم آورده است.

کتاب حاضر شامل سه سخنرانی استاد در محرم سال ۱۴۰۴ قمری (۱۳۶۲ شمسی) است، همراه با چند یادداشت متفرقه در مورد این موضوع.

در این سخنرانی‌ها، استاد پس از بررسی کلیت زیارت عاشورا، نگرش شیعیان و مخالفان آنها نسبت به جایگاه و عظمت ولایت را تبیین کرده و در انتها، دعاها و خواسته‌های مطرح‌شده در این زیارت را بررسی می‌کند.

زیارت عاشورا در آثار استاد صفایی حائری جایگاه ویژه‌ای دارد؛ به طوری که در متون خود اغلب به آن اشاره شده است. بنابراین، در این کتاب، تلاش شده است