اگر عشق را به درهایی تشبیه کنیم بی شک زیبا ترین در که باید آن را گشود تا به عشق الهی دست یابیم، عشق به ائمه اطهار علل الخصوص امام حسین (ع) است. کتاب "تویی که عاشق ترینی" به قلم مریم بصیری زندگانی امام حسین را با قلمی ادبی پیش برده است و آن را به زیباترین نحو روایت می کند.

برشی از کتاب تویی که عاشق ترینی:

رد پای تو را گرفته ایم تا راه را گم نکنیم نگاهمان به زمین است و دو چشم بی سویمان به دنبال ذرات گرد و غباری است که زیر پای تو بوده.

نگاه مان به آسمان است و رد بال پرواز تو را میجوید تا راه فردوس را بیابد. دلمان هروله کنان در پی عطر حضورت به هر سویی میتازد یاقوت نینوا تو نامی بر ما بگذار! تویی که عاشق ترین خلق خدا به خدایی تو نامی برای عاشقان دلخسته راهی به راهت بگذار! ما آمده ایم با تمام کاستیها و کاهلیهایمان باشد که ناممان در میان عشاق عالم ثبت گردد و به بهشت تو راه یابیم.

قدم در شارع الرسول که میگذاریم نخستین قدم بیعت عاشقانه با تو را برداشته ایم از کنار نخستین عمود که خود عمود دین است، سفر از نجف اشرف آغاز میشود برای رسیدن به تو باید از نجف به کربلا رسید از پدر به پسر در اربعین تو این مسافت آسمانیترین مسیر کره خاکی می شود.

تیرهای چراغ برق عمودهای نشانه های روشنی میشوند که هر پنجاه متر به پنجاه متر راه زیارت تو را برای ما نشانه گذاری میکنند قدمهای همه در هم گره میخورد و زنجیره دلها ...