کتاب ژرفنا به قلم نویسنده ی مشهور جورج اورول و با ترجمه ی همایون حنیفه وند توسط انتشارات آسمان علم به چاپ رسیده است.

آشنایی بیشتر با کتاب ژرفنا و نوسنده اش جورج اورول:

کتابی را که پیش رو دارید، از واپسین نوشتارهایی است که از «جورج اورول»، نویسنده ی زبردست انگلیسی به فارسی برگردانده می شود.
جورج اورول که شهرت خود را بیش از همه به دو کتاب «قلعه حیوانات» و «۱۹۸۴» مدیون است، از انگشت شمار نویسندگانی شمرده می شود که نوشتارهایش را بر پایه ی تجربه های شخصی خود نگاشته، چنان که کتاب «درود بر کاتولونیا» ماجرای برخوردها و بینش نویسنده در جریان جنگ داخلی اسپانیا و یا کتاب «آس و پاس در لندن و پاریس» توصیفی است از تلاش جورج اورول در غوطه ور شدن در دنیای تیره روزان اروپای باختری در نخستین سالهای دهه ی ۱۹۳۰ میلادی.
یکی دیگر از ویژگی های منحصربه فرد این نویسنده ی زبردستی قدرت تشریح و توصیف صحنه هایی می باشد که خود شاهد آن بوده است. اورول، گاه با طنزی کنایه آمیز چنان نظر خود را بر کرسی می نشاند که خواننده جز پذیرفتن آن، راه دیگری در پیش روی نمی بیند.

قسمتی از کتاب ژرفنا (جاده ای به سوی اسکله ویگان):

به سختی ممکن بود که بتوان یک مرد خوش اندام و با یک زن زیبا را در این میان یافت و هنگامی که جسد جورج پنجم به روبروی ما رسید و مردم کلاه ها را از سر برداشتند به گفته ی یکی از دوستانم تنها رنگ موجود در میدان که همانا سرهای طاس بود، آشکار شد. حتی گاردهای احترام که زمانی سینه هایی چون سپر و سبیل هایی چون بال عقاب داشتند به سربازانی نزار و ناتوان بدل شده بودند. حقیقت این است که در انگلستان امروز اگر مردی بیش از شش فوت قد داشته باشد، بی شک از پوست و استخوان ساخته شده و نه چیز دیگر. شاید یکی از مهم ترین دلایل ضعف جسمانی مردم انگلستان جنگ جهانی اول باشد که جان نزدیک به یک میلیون مرد نخبه و سرحال را پس از انتخاب و پیش از یافتن فرصت نفس کشیدن قتل عام کرد. دومین عامل همانا پایین آمدن سطح زندگی و علاقه ی مردم به جایگزینی خوراکی های گران با مواد غذایی ارزان است. در دراز مدت شاید درک کنیم که غذای کنسرو بسیار خطرناک تر از مسلسل عمل می کند.
بسیار تأسف برانگیز است که قشر کارگر و به طور کلی همه ی مردم انگلستان این چنین در رابطه با مواد غذایی نادان و بی توجه می باشند. در جایی دیگر اشاره کرده ام که فرانسوی ها از نظر برنامه ریزی غذایی بسیار متمدن تر از مردم انگلستان هستند و باور نمی کنم که در خانه ی یک فرانسوی بتوانی آن گونه که در خانه های انگلیسی مواد غذایی به هدر می روند، این امر را ببینی. البته در خانه های تهیدستان چیز چندانی وجود ندارد....