معلمی صرفا انتقال مطالب از کتاب و ذهن معلم، به ذهن دانش آموز نیست، بلکه معلم در آن سنین حیاتی فرزندان باید نذر علاقه و تفکر کردن را در ذهن دانش آموزان بکارد. کتاب "همه فرزندان من" بازگو کننده خاطرات یک معلم ریاضی مقطع راهنمایی می باشد. کتاب "همه فرزندان من" نوشته مطهره مظهری می باشد که توسط انتشارات مهر امیرالمومنین در قطع رقعی و با 101 صفحه به چاپ رسیده است. این کتاب را به تمام معلمین و استادان و علاقه مندان به حوزه تدریس پیشنهاد می کنیم.

آشنایی بیشتر با کتاب همه فرزندان من:

شاید در نگاه اول، کار یک معلم ریاضی صرفا تدریس ریاضی باشد. تمام کردن کتاب تا پایان سال و برگزاری امتحان و نهایتا تصحیح اوراق و تمام. اما من فکر می کنم کار معلم ریاضی، آن هم در متوسطه ی اول - که البته من همان اسم قدیمی «راهنمایی» را بیشتر می پسندم - صرفا انتقال مطلب از کتاب و ذهن خودش به ذهن دانش آموز نیست. چه بسا حتی این نقل و انتقالات! ذیل هدف مهمتری که به عقیده ی من ایجاد علاقه به ریاضی است تعریف می شود.

ریاضی همان گل سرخیست که می توان از زیبایی و عطرش لذت برد و یا از خارهای برنده اش آزرده شد. حال معلم است که باید تصمیم بگیرد کدام وجه گل سرخ را به دانش آموزانش نشان دهد. معلم ریاضی در این مقطع با نوجوانانی ارتباط دارد که در ذهنشان کم و بیش تعریفی از ریاضی دارند و این معلم است که می تواند با هنرش بذر علاقه به ریاضی را در دلشان بکارد و یا حتی با اندکی بی توجهی، شاید برای همیشه، آنها را نسبت به ریاضی سرد و بی علاقه کند.

قويا معتقدم راهنمایی کردن دانش آموز برای انتخاب های درست تحصیلی در آینده، مهمترین وظیفه ی معلم در این دوره است و استفاده از شیوه های تدریس موثر و کارآمد در کنار برقراری ارتباط دوستانه با دانش آموز، مهمترین ابزار یک معلم در راه رسیدن به این هدف خواهد بود.

خاطرات گردآوری شده در این کتاب که در دو بخش مجزا آمده است رخدادهایی است که معلمی ریاضی از دوران تحصیل تا تدریس با آن روبرو شده است. خاطراتی که هریک به نوعی توانسته است این معلم را برای رسیدن به هدفش، که همانا آشتی دادن دانش آموزان با مدرسه، درس و به ویژه ریاضی است، یاری کند.

نفرت من از تاریخ تبدیل به عشقی زیبا شد!

من هیچ وقت درس تاریخ را دوست نداشتم و گرفتن نمره 20 در این درس برایم مشکل بود اما همیشه از کلاس تاریخ دوره راهنمایی ام بی اندازه لذت میبردم. اما این ایجاد علاقه من به درس تاریخ از همان زمان بود که معلم تاریخ ما با تمام علاقه و اشتیاق خود تاریخ را برایمان نقل میکرد که این نکته باید سرلوحه تدریس برای همه ما باشد.

معلم تاریخ آن چنان وقایع تاریخی را با جزئیات و زیبا بیان می کرد که گاه خودم را در میدان نقش جهان اصفهان در عهد صفویه می دیدم و گاه همراه وکیل الرعایا به شیراز می رفتم. اما آن روزی را که از وسط کلاس، همراه امیرکبیر به کاشان سفر کردم، هرگز فراموش نمی کنم.

خداحافظی امیر با خانواده اش، رفتنش به حمام فين و اتفاق افتادن آنچه نباید رخ میداد را لحظه به لحظه دیدم. گمان می کردم فقط منم که با بیان فوق العاده ی معلم هنرمند تاریخ، سوار ماشین زمان شده ام و تحت تاثیر سرنوشت امیرکبیر قرار گرفته ام. اما وقتی دوستانم یکی یکی اجازه گرفتند و از کلاس بیرون رفتند و بعد با صورت های خیس و چشمان قرمز برگشتند، فهمیدم مسافران ماشین زمان کم نبوده اند.

حدود یک ساعت از هر جلسه ی کلاس تاریخ به گونه ای لذت بخش بر ما می گذشت که گمان می کردیم در حال تماشای یک فیلم زیبا بوده ایم. معلم بدون اینکه اشاره ی مستقیمی به صفحات کتاب کند چنان در میان شوق دانش آموزان، درس را به پیش می برد که در پایان کلاس باورمان نمی شد حجم زیادی از مطالب کتاب تدریس شده است. اما یک هفته بعد وقتی پاهایم را زیر کرسی دراز کرده بودم و درس را از روی کتاب می خواندم، به عمق فاجعه پی می بردم

شاید از همان زمان بود که علاقه ام به مطالعه ی کتاب های تاریخی (و نه البته کتاب های درسی تاريخ!) زیاد شد. رمان های تاریخی و سفرنامه های گذشتگان که مرا به نوعی به دل تاریخ می برد، همه برایم جذاب بود و مانند همان معلم تاریخ دوست داشتنی مرا به سفری در زمان می برد.

برای کسی که در رشته ی ریاضی فیزیک دبیرستان درس خوانده و بعدا هم رشته ی ریاضی را برای ادامه ی تحصیل انتخاب کرده است، شاید داشتن یا نداشتن اطلاعات تاریخی چندان مهم نباشد. اما من خوشحالم که در مسیر تحصیلم با معلمی آشنا شدم که با شیوه های تدریسش علایق مرا به تاریخ گره زد تا بعدها من هم برای دانش آموزانم که متاسفانه اغلب هیچ قرابتی با تاریخ ندارند، حرفی برای گفتن داشته باشم.

صفحه 22 کتاب همه فرزندان من (خاطرات یک عدد معلم ریاضی)

خرید کتاب مکاسب

کتابخوانی در اوقات اضافه برای بچه ها:

اما آنچه کلاس دفاعی را برای من و بچه ها شیرین و جذاب می کرد، هیچ کدام از این ها نبود. در دقایق پایانی اولین روز کلاس، وقتی حرفی برای گفتن نداشتم و کم کم داشت صدای پچ پچ بچه ها تبدیل به سروصدا می شد، با صدایی که تا نیمه ی کلاس آن را می شنیدند گفتم: «بچه ها می خواین براتون کتاب بخونم؟»

نیمی از کلاس که صدایم را شنیده بودند، ساکت شدند و سکوتشان بقیهی کلاس را هم به سکوت دعوت کرد. دوباره همهمه در کلاس بالا گرفت. عده ای موافق و عده ای مخالف کتابخوانی بودند و متاسفانه موافقان در اقلیت!

اما من به انتخابم ایمان داشتم. هنوز کلاس دوباره کاملا ساکت نشده بود که شروع کردم. چند صفحه از کتاب «سربلند» که عکسش را در گوشی ام ذخیره کرده بودم خواندم. از همان یکی دو جمله ی اول، آن عده که مخالف کتابخوانی بودند و سعی می کردند گوش نکنند هم در مقابل جادوی کتاب تسلیم شدند. اولین تیرم به هدف نشسته بود و معرفی کتاب در کلاس دفاعی جزء برنامه ی همیشگی شد. هر روز کتابی مرتبط با اهداف کتاب درسی به کلاس می بردم و بخش هایی از آن را که می توانست برای بچه ها جذاب باشد، می خواندم.

بعد از کلاس هم معمولا تعدادی از بچه ها بر سر امانت گرفتن کتاب با هم بحثشان میشد. کتاب را به یک نفر می دادم و بعد کتاب بین خودشان دست به دست می چرخید تا آخر دوباره به دست خودم می رسید. (یا حتی نمی رسید!)...

صفحه 87 کتاب همه فرزندان من (خاطرات یک عدد معلم ریاضی)

خرید کتاب منازل الاخره