نسبي گرايي، نگرشي است كه به همه ساحت هاي علوم ـ از جمله اخلاقـ راه يافته است. مواجهه ما با اين چنين نگرشي در علم اخلاق چگونه است؟ در اين تحقيق ابتدا مكاتب شاخص فكري و فلسفي كه به نسبي گرايي اخلاقي مي انجامند با توجه به سير تاريخي آن ها از يونان باستان تا عصر روشنگري و سپس آنچه امروز تحت عنوان روشنفكري ديني مطرح است، مورد پژوهش قرار مي گيرد، با اين روش كه ابتدا هر مكتب به صورت تفصيلي از بعد معرفت شناسي و هستي شناسي تجزيه و تحليل و سپس با نقد و داوري آن ها از دو منظر عقلي و نقلي پايان مي پذيرد. در ادامه پس از نظريات نگارنده كه به جمع بندي نهايي مي پردازد در پايان هر فصل تلاش شده است، نگاهي به نظريات انديشمندان مسلمان درباره هر مكتب اخلاقي داشته باشد، با اين هدف كه اثبات نماييم، تمام اين نگرش ها به صورت موجبه جزئيه مي توانند مورد تاييد و پذيرش آموزه هاي اسلامي باشند. جمع بندي پژوهش اين است كه نگاه تك بعدي به انسان و ناديده انگاشتن حقوق قدسي و الهي، راه را براي بي ثباتي و نسبي گرايي اخلاقي فراهم خواهد نمود.