محور دين، كلام نازل شده الهي است و شناخت دين متوقف بر فهم كلام الهي و شناخت محدوده ي پيام رساني آن است. اگر كسي معتقد به زماني بودن و مكاني بودن كلام الهي شود، به اين معنا كه نزول كلام الهي را فقط براي محدوده ي معيني از زمان يا مكان بداند. بايد به دنبال دين جديدي براي زمان خود باشد و اين نظريه، برخي از روشنفكران را به سوي انقلاب ديني سوق داده است و چنانچه معتقد به مطلق بودن كلام الهي شود، بايد پاسخي درخور براي بسياري از احكام و قوانين زمان دار و مكان دار الهي پيدا كند و اين دغدغه ي برخي از انديشمندان است. پژوهش حاضر به دنبال اثبات جاودانگي پيام قرآن و صلاحيت آن براي همه ي زمان ها و مكان هاست، به اين بيان كه هيچ يك از دستورها و احكام قرآني، متأثر از فرهنگ زمان نزول بوده، بلكه براي هدايت همه مردم صادر شده و چنانچه ظاهر دستوري مقيد به زمان يا مكان خاص شده، قابل انسلاخ از آن زمان و مكان خاص و ارائه پيامي فراگير است، به گونه اي كه براي ديگران قابل فهم و اجرا باشد.
