محدثان برجسته، كمتر به تبيين اصول بنيادين اعتقادي خود در شرح و توضيح روايات در يافته اند. اما در آثار حديثي ديگر، جسته و گريخته كوشش هايي براي فهم مباني و روش هاي آنان صورت گرفته است كه توجه به آنها مي تواند بر طرز تلقي از آن آثار و شناخت بن مايه هاي علمي آنها اثر گذار باشد و نگره هاي تازه اي در اين عرصه بوجود آورد. اثر حاضر، پس از بازشناخت عوامل مؤثر در پيدايش گفتمان حديثي در ايران عصر صفوي و ارائه تصويري روشن از مهم ترين ويژگي هاي مجاز الانوار و شناساندن جنبه هايي در خود نگرش از شخصيت علمي و فرهنگي علامه محمد باقر مجلسي، به استنباط و تبيين مباني و روش هاي فقه الحديثي در مجموعه گرانقدر حديثي شيعه (بحارالانوار) پرداخته است. تا از اين رهگذر، چند و چون وفاداري مولف بحارالانوار را به اصول قرآني و روايي مورد قبول خود، در مواجهه با روايات نشان دهد
