خداوند متعال با ذكر آيه ي «افمن يهدي إلي الحّق» ما را به يك قاعده ي عقلي راهنمايي مي كند. قاعده اي كه در نزد همه ي عقلاي مسلمان و غير مسلمان پذيرفته شده است كه اگر گروهي بخواهند به واقعيتي برسند و يا حقيقتي از حقايق دنيا براي آنها كشف و ظاهر شود، به كسي مراجعه مي كننند كه به آن واقعيت آگاهي كامل داشته باشد تا آنها را به آن حقيقت برساند؛ اما كسي كه به حقيقت و واقعيت امر آگاهي ندارد، چگونه مي تواند ديگران را هدايت كرده و از واقع با خبر سازد. ما معتقديم «امامت» از اموري است كه خداوند بايد آن را تعيين كند و مردم نقشي در اين امر مهم ندارند و همان گونه كه نبوت منصبي است كه خدا بايد آن را مشخص كند، امامت نيز چنين است. بنابر اين ما در شناخت امام به سندي محكم و يا دليل هاي واضح و روشني نياز داريم كه بيان كند رهبر و پيشواي مردم اين شخصي است؛ چرا كه او خود هدايت يافته و هدايت گر است. بعد از سند محكم الهي يعني قرآن، سند ديگري مطرح است كه حديث منزلت است. اثر حاضر با اين سند مسأله امامت امير مومنان عليه السلام را مورد بررسي قرار داده است.