عده اي بر اين باورند كه طرح و بررسي موضوع مهدويت در عصر غيبت امر بي فايده است، زيرا اين موضوع مربوط به آينده بشر است و رخدادهاي آينده، امري مجمل و مبهم است. در پاسخ بايد گفت: بحث و بررسي از آينده درخشاني كه در انتظار بشر است نه تنها بي فايده نيست بلكه آثار و فوايدي هم دارد. قسمت اول كتاب «دكترين مهدويت تنها راه نجات بشريت» به ذكر اين آثار و فوايد پرداخته است: مهدويت راهگشا به آينده بشتريت، شناخت آرمان هاي اسلامي، ايجاد روحيه اميد، احتمال فرج، زمينه سازي براي ظهور، ضرورت معرفت امام زمان(عج)، تقريب بين مذاهب، طولاني بودن مدت حكومت حضرت و دلالت روايات بر موارد فوق. قسمت دوم كتاب به بحث «مهدويت؛ عاملِ وحدت» پرداخته و در آن به موضوعات: اتفاق بر اصل قضيه، وجوب اعتقاد به امر مهدي(عج)، فراگير بودن دعوت و حكومت او، اتفاق بر لقب او «مهدي» و اينكه از فرزندان پيامبر(ص) است، برخي از علايم ظهور، اقتداي حضرت عيسي عليه السلام بر او، بيعت بين ركن و مقام و پر شدن عالم از عدل و داد پرداخته است.