اين كتاب پژوهشي درباره نقد دلايل «ابن تيميه» در مورد اتهامات وي نسبت به «عقايد شيعه اماميه» است. در اين پژوهش سعي شده است ديدگاه‎هاي منفي ابن تيميه مبني بر غالي خواندن شيعيان، تحريف قرآن نزد شيعه، برخي از احكام فقهي آنان مانند نماز، وضو و... مساله امامت و خلافت، تقيه، ادله امامت ائمه اثني عشر، عدالت صحابه و سب كردن آنان و مسايل مربوط به توحيد و شرك به خوبي مطرح شده و سپس با استفاده از ادله عقلي، قرآني و روايي اين اتهامات پاسخ داده شود. نگارنده اتهامات ابن تيميه به شيعه را غيرمستدل و نوعا مغرضانه خوانده و اعتقاد شيعيان به اموري مانند توسل، زيارت و عصمت ائمه را نه تنها شرك ندانسته بلكه منطبق بر سيره پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله و آيات قرآن كريم ارزيابي كرده و به تبيين اصل مساله امامت و اثبات انتصاب الهي ائمه اثني عشر پرداخته و ويژگي‎هاي امام معصوم را با استفاده از آيات قرآن و روايات معتبر نبوي تبيين كرده و معرفت امام را امري لازم و اطاعت از اوامر امري واجب شمرده است.