براي برداشت از قرآن، آنچه در وهله نخست حائز اهميّت است تدبر در آيات و مفهوم يابي مستقيم و بي واسطه از مضامين آن هاست. پژوهش گر قرآني، ابتدا بايد بكوشد تا فارغ از هرگونه اثر پذيري از نظرات مفسران عظام، بي واسطه و مستقيم، از عبارات و اشارات قرآن كريم استفاده كند و توشه برگيرد؛ چنان كه در دو سه دهه اخير بسيار بوده اند كساني كه در پرتو روش تحقيق موضوعي و از طريق ارتباط مستقيم با متن قرآن و مفهوم يابي از آن و دست يابي به نكات برجسته و ناب از كلام الله، در ارتباط با موضوع مورد نظر، با قرآن كريم از نو انس گرفته و تجديد عهد كرده اند. اثر حاضر، چنين هدفي را دنبال مي كند. روش تحقيق موضوعي در قرآن در پي آنست كه باب تدبر و تحقيق در قرآن را ـ كه به تعبير حضرت امام رحمه الله قرن هاست به روي بيشتر مردم مسدود شده است ـ تا جاي ممكن به روي همگان بگشايد. راهبردهاي نگارش و تدوين تفسير موضوعي و نمونه ها و الگوهاي پژوهش و تحقيق در قرآن كريم از مباحث مطروحه ديگر در اين كتاب مي باشند.