کتاب روح و ریحان از انتشارات آیت اشراق به چاپ رسیده است و در مقدمه آن میخوانیم که تذکره نویسان در توصیف و ترسیم یک شخصیت به یک طریق قلم نمی زنند، چه آنکه گاهی به فروعات می پردازند یا برای نشان دادن شخصیت خود، شرح حالشان را در لابلای آن فهمیده یا نفهمیده درج می کنند؛ یا به شرح شخصیت های دیگر می پردازند که خواننده از شخصیت اولی به شخصیت دیگر منصرف می شود؛ چنانچه در عصر حاضر نیز بعضی کتابها دارای چنین شیوه هائی هستند.

اگر ما در کتاب روح و ریحان به قلم پردازی و توضیحات و شرح می پرداختیم هر آینه صفحات کتاب چند برابر فعلی میشد لکن از توضیح و تشریح تا حد ممکن دوری شد، تا از پیرامون این شخصیت بزرگوار استفاده شود.
اگر زندگی حضرت استاد از دوران نجف اشرف و قم به حوصله و تفحص بیشتر جمع می شد، آنگاه قدرت سیر و سلوک و عرفانش تاحدی ظاهر می گردید، لكن حقیر وقتی خدمتش رسیدم، اواخرى بود که صحبت می کرد و بعد مهر سکوت بر لبان گویایش زد. و در خلوت خانه به فکر و ذکر قلبی تکیه زد. لذا حقير آنچه از زبان قال و حال و از فحوا و مضامین و بیان استاد صادر شد، قلیلی در این مسوده آورده ام و اگر احیانا قصور و سهوی در رساندن نظرات و مطالب آمده باشد از روح پرفتوح آن زنده یاد پوزش می طلبم.

:شگفتی و تعجب

بعد از اینکه کتاب آفتاب خوبان که گذری مختصر بر زندگینامه حضرت استاد بود چاپ شد، بسیاری از طلاب و دانشجویان و جوانان از شهرستانها، تعجب کردند که چطور ایشان را در زمان حیات نشناختند و خدمتشان نرسیدند پس سئوالات بسیاری پیرامون حیات عرفانی جنابش می نمودند و عده زیادی از جوانان پاکدل که جویای حقایق بودند، شیفته سیره عملی ایشان شدند و از گمنامی حضرت استاد تأسف می خوردند، به اینکه چطور در گوشه و کنار ایران اسلامی، سرزمین ولایت، این افراد برجسته، گمنام مانده و شناخته نمی شوند. و این مسئله نکته ای دقیق دارد و آن این که در سیره عرفانی عارفان حقیقی، از برق و سرو صدا و اشتهار هیچ خبری نیست؛ و خود را به کرامتی نفروشند و جوهر ذاتشان در خزینه های مهر شده الهی مخفی است. اما عارفان مجازی که برای آینده خویش روزشماری می کنند و به اسم و رسمی مشهور می شوند و به خواب و مکاشفه خیالی، مریدان را در بند خود می اندازند، به سرو صدا و شهرت گرفتارند.

:عدم تعين و تقیدات ظاهری

هرکس مقداری از عمرش بگذرد، اگر ترقیات علمی، مالی و مقامی پیدا نکند، تعینات و تقیداتش به ظواهر بیشتر می شود، چنانچه در بسیاری از افراد به وضوح مشاهده می شود.
اما اولیاء خدا که به معاینه حقایق را مشاهده کرده اند این طور نبوده اند. اگر کسی حضرت استاد را از نزدیک مشاهده می کرد، اگر او را درون خانه یا بیرون منزل یا کنار امامزاده و جوی آب می دید، پی به تجرید ایشان می برد، که چطور از خودیت ظاهری جدا گشته و ترک اغراض دنیوی کرده و توجهی به انتظار خلق نداشت

بخشی از زندگینامه در کتاب روح و ریحان:

جناب آیت الله سید عبدالکریم کشمیری رضوی تا در سال ۱۳۴۳ هق در نجف اشرف در خانواده روحانی و سیادت «ذوگوهرین» چشم به جهان گشود. پدرش حجة الاسلام سید محمدعلی کشمیری و مادر گرامی ایشان صبیه آیت الله سید محمد کاظم یزدی فقیه نام آور بود.
از همان کودکی آثار استعداد و بزرگی و جذبه در ایشان مشاهده می گردید. در هفت سالگی به بیانی از استاد اخلاق آیت الله شیخ مرتضی طالقانی، متحول و سپس به دستور والد به علوم دینی مشغول شد. قبل از بلوغ، پدر بخاطر علاقه شدید به لباس روحانیت ایشان را معمم کرد و در زمرۀ علما به تعلیم و تعلم واداشت.
در کنار تعلیم و تعلم، به دنبال بزرگان اخلاق و عرفان بود و افتخاراتی نصیبشان شد. در جوانی دارای ذوق خوشنویسی و نقاشی بود که بعضی تماثیل اجداد و اقوامش که از علماء بودند را می کشید و اکنون در مقبره جدش مرحوم آیت الله سید محمدکاظم یزدی، جدش موجود است.
ذوق شعر هم داشتند و گاهی می سرودند، و در علوم غریبه از اساتید این فن استفاده بسیار بردند تا جائی که در جفر، علم اعداد، علم حروف، زبر و بینات، اسماء الله، مربعات و مثلثات متبحر گشته بود. کتاب روح و ریحان صفحه 17