هر قوم و هر ملتي داراي عقائدي هستند كه بايد با استدلال و برهان قوي سنجيده بشود تا صحت و سقم قضاياي عقيدتي آن ها فهميده بشود اگر اين روش به كار گرفته شود بار علمي دارد و گرنه با نگاه سطحي مساله‌اي را بررسي كردن نوعي تحقير است كه دامن گير هر محققي مي شود. در زمينه تفكر شيعي برخي نگاه‌هاي بغض آلود سطحي نگر را مي بينيم كه خواسته اند پرده بر روي حقيقت بكشند، در عرصه تحقيقات بسيار سطحي كتابي نوشته شده بود از جاحظ ( متوفي 255 ه) براي رد شيعه با تعبير روافض كه در صدد بوده تا اعتقادات و آراء عالم تشيع را مردود اعلام كند و البته اين كار سطحي است اما بالاخره موجب مي شد كه افكار عامه مردم چه شيعه و چه غير شيعي تشكيك ايجاد شود مخصوصاً در جائي از نوشته ايشان مشاهده مي‌كنيم كه از مسلمات و ضرورياتي كه در بين عامه و خاصه مورد اتفاق بوده است سخن به ميان آمده و به شكل قاطع ابطال مي كند و اين مي طلبيده است كه رديه اي بر افكار اين نويسنده نوشته بشود. براي همين علت مرحوم احمد بن طاووس در يك كار بسيار عالمانه و دقيق كتاب جاحظ را در اين همين كتاب مورد مداقه قرار داده است.