اسلام دین تربیت و پرورش است بر همین پایه یکی از ضروری ترین و بایسته ترین فعالیت های دینی ترسیم درست و علمی زندگی معصومان است. کتاب این پنج تن شمه ای از زندگانی و سیره این بزرگواران را به زبانی ساده و روان و با محتوایی مستند و سرشار از نکته های دانستنی گزارش می کند.

پس از رحلت پیامبر (ص):

با ارتحال پیامبر و تصمیم اصحاب بر انتخاب ابوبکر برای خلافت، جو مدینه دگرگون شد. نه انصار ونه مهاجر، صبر نکردند تا اطرافیان پیامبر از مراسم خاکسپاری ، فارغ شوند و با حضور در سقیفه، در تعیین خلیفه مشارکت کنند. در حالی که علی همراه اسماء بنت عمیس ، مشغول شست وشوی پیغمبر در خانه عایشه بود، بانگ الله اکبر فضای مدینه را پر کرد. علی از عباس پرسید: «معنی این تکبیر چیست ؟» عباس گفت: «گویا آنچه نباید بشود، شد.»

على تا پیش از ارتحال فاطمه با خلیفہ اول بیعت نکرد، اما اعتراض عملی نیز از ایشان گزارش نشده است؛ زیرا امام می دانست که هر گونه اختلاف داخلی در آن سال ها، اصل و نهاد نونهال اسلام را به مخاطره می اندازد. برای علی آنچه اهمیت داشت ، استمرار پیام دین در مدینه و مدینه های دیگر بود. او می دانست که حکومت، همه دین نیست و پیامبر نیز در سال هایی که قدرت ظاهری نداشت، همچنان تأثیرگذار بود. به چشم دیده بود که اقلیت مسلمانان در مکه، چگونه راه خود را پیمودند و سرانجام در مدينه ، میوه مقاومت ها و شکیبایی های خود را چیدند.

نهج البلاغه که شمه ای از گلستان حکمت علوی است، سرشار از نکته های توحیدی و تعلیمی است و کمترین اشارات را به مسائل گذشته و ماجرای سقیفه دارد؛ زیرا على چشم به آینده داشت و انتقام در مرام او نبود. می دانست که اسلام یعنی اخلاق و معنویت و پارسایی، و اگر جامعه ای از تربیت معنوی برخوردار شود، در انتخاب حاکم نیز کمتر اشتباه می کند. بنابراین، آنچه مهم و سرنوشت ساز است، خداگرایی و اخلاق مداری و معنویت گروی است.

مردمی که خدا را می پرستند، نه هوا را، مردمی که آموزه های اخلاقی و معنوی دین را پذیرفته اند و مردمی که روی به سوی حقیقت دارند، دیر یا زود بهترین هیئت حاکمه را بر صدر می نشانند. و نیز مردمی که دین و آیین را کنار گذاشته اند ، حکومت و حاکمی همسان خود برمی گزینند. بدین رو دین از راه حکومت وارد نمی شود؛ بلکه از راه تربیت جامعه و نفوس انسانی ، حکومت را مدیریت می کند. فاطمه یا در فراق پدر، روزهایی را از سر گذارند که به واقع در تحمل هیچ جسم وجانی نیست.

از امام صادق نقل شده است که گریان ترین انسان ها پنج تن بودند: «آدم، يعقوب ، يوسف ، فاطمه دختر رسول خدا و علی فرزند حسین : آدم در اندوه دوری از بهشت ، یعقوب در فراق یوسف، یوسف به شوق دیدار پدر، فاطمه در هجر رسول خدا و علی بن الحسین برای مصائب سيد الشهداء .»

صفحه 169 کتاب این پنج تن

ازدواج با فاطمه (س):

على در سال اول هجرت ، ۲۴ سال داشت. در آن سال، 9 بهار از عمر دلبند پیامبری ، حضرت فاطمه گذشته بود. موقعیت پیامبر و نیز شخصیت والای فاطمه ، زمینه ای بود تا کسانی بسیاری به خواستگاری او بروند. اما با استقبال پیامبر و فاطمه مواجه نمی شدند. برخی از دوستان على و یاران پیامبر به وی پیشنهاد کردند که به خواستگاری فاطمه برود. اما على دست های خالی خود را می دید و فقرو فاقه ای که گریبان او و خاندانش را گرفته بود. با وجود این، بر خداوند توکل کرد و ندای دل و جان خود را لبیک گفت.

به خانه پیامبر رفت و پیش روی ایشان نشست. سخن نمی توانست گفت. نگاهش گاه به زمین بود و گاه به چشم پسرعمو و سرپرست خود. سرانجام گفت آنچه را در دل داشت؛ اما به اشارت و آمیخته با شرم و حیا، رسول خدا فرمود: «ای علی ، پیش از تو، مردانی فاطمه را از من خواستگاری کردند. من به فاطمه گفتم؛ ولی در چهره اش کراهت دیدم؛ اما منتظر باش تا به نزدت بازگردم.»

پیامبرخدا، پیش فاطمه رفت و زود بازگشت، با خنده ای ملیح و چهره ای گشاده. فرمود: «از مال دنیا چه داری؟» گفت: «هیچ؛ جز شمشیری و زرهی .»فرمود: «شمشیرت را نگه دار که به کار می اید؛ اما زره را بفروش تا آنچه می باره . فراهم کنی .» على نه سال با فاطمه زندگی کرد و در حیات او، همسر دیگری برنگزید؛ اما پس از وفات فاطمه چند همسراختیار کرد.

صفحه 86 کتاب این پنج تن