موضوع امامت در اسلام، تنها يك مسئله اعتقادي نيست، بلكه به واقع تعيين كننده مفهوم و هم چنين واقعيت و مصداق تطبيقي اسلام است و اين دو غير از نتايج كلامي، فلسفي، فقهي و ديگر نتايجي است كه در سطح مباحث آكادميك از موضوع امامت به دست مي آيد. نظريه نص، زندگي فردي و اجتماعي انسان را به گونه اي با پروردگار متعال ارتباط مي دهد كه تمام رفتارهاي ارادي و اختياري او را دربر مي گيرد و عبوديت را اين گونه تفسير مي كند كه انسان در تمام خواسته ها و انتخاب هايش، در مقابل اراده و خواست الهي تسليم شود. بر پايه اين ديدگاه، خداوند، پروردگاري نيست كه فقط با آداب و مراسم معمول پرستش شود، يا بين در و ديوارهاي مساجد و معابر حضور داشته باشد، يا همچون نياكان و اجداد كهن، فقط تقديس شود و در گذشته هاي دور جا مانده باشد و نتواند در جهان و انسان امروز اثر بگذارد. در مقابل نظريه نص، نظريه اي است كه مي پندارد خداوند پس از عصر وحي، از اراده زمين كناره گيري كرده و امور عالم را فرو گذاشته است و نقش آفريني خداوند در رهبري و هدايت انسان، فقط به عصر رسالت محدود مي شود.