سید رضی الدین، علی بن موسی بن جعفر بن طاووس، از نوادگان امام حسن مجتبی و امام سجاد علیهماالسلام در روز 15 محرم سال 589 هجری در شهر حله به دنیا آمد.
جد هفتم ایشان، محمد بن اسحاق، كه به خاطر زیبایی و ملاحتش به طاووس مشهور شده بود از سادات بزرگوار مدینه محسوب میشد.پدر او، موسی بن جعفر نیز، از روات بزرگ حدیث است كه روایات خود را در اوراقی نوشته بود و بعد از او فرزندش آنها را جمع آوری نموده و با نام «فرقة الناظر و بهجة الخاطر مما رواه والدی موسی بن جعفر» آن را منتشر نمود. مادر او نیز دختر ورام بن ابی فراس، از بزرگان علمای امامیه بود. مادر پدرش نیز نوه شیخ طوسی میباشد و به همین خاطر سید گاهی میگوید:«جدی ورام بن أبی فراس» و گاهی میگوید: «جدی الشیخ الطوسی». برادرها و برادرزادهها و فرزندان او نیز از علمای بزرگوار شیعه بودهاند.
ابن طاووس حدود 50 تألیف دارد كه بسیاری از آنها در موضوعات ادعیه و زیارات است.
سید كتابخانهای غنی داشته كه حدود 1500 كتاب در آن وجود داشته و در تألیف كتابهای خویش از آنها استفاده میبرده است. بسیاری از كتب مرجع سید در طول زمان از بین رفته و تنها منبع اطلاع ما از آنها، نوشتههای امثال سید ابن طاووس است و این نكته ارزش تألیفات سید را دوچندان میكند.
از جمله تألیفات سید است؛ ده جلد كتاب «المهمات و التتمات» ( كه هر یك با عنوان مستقل چاپ شده است از جمله: فلاح السائل، زهرة الربیع، جمال الأسبوع، إقبال الأعمال و... سید این كتب را به عنوان تتمه مصباح المتهجد شیخ طوسی نوشته است.)، كشف المحجة لثمرة المهجة(كتابی اخلاقی است و شامل وصیتهای سید به فرزندانش میباشد و مراحل مختلف زندگی خویش را هم در آن ذكر كرده است.)، مصباح الزائر و جناح المسافر، الملهوف علی قتلی الطفوف(مقتل سیدالشهدا علیه السلام) و مهج الدعوات و منهج العنایات.
سید علی بن طاووس در سال 664 هجری در سن 75 سالگی و در شهر بغداد وفات نمود. بدن شریفش را به نجف اشرف منتقل نموده و در حرم امیر المؤمنین علیهالسلام به خاك سپردند.